مرکز مجازی مهدویت

مشارکت در کار منزل

قرآن کريم و روايات ائمه معصومين عليهم السلام تاکيد زيادي بر احترام متقابل بين زن و شوهر دارند تا انس و الفت، بين آنها زياد شود و کانون خانواده گرم تر گردد و صفا و صميميت در آن موج بزند. در چنين خانواده اي است که زمينه تربيت فرزندان، به ويژه نسل منتظر نيز ايجاد مي شود. با مراجعه به نحوة برخورد علماي اسلام با همسرانشان ـ که بر مبناي آيات و روايات است ـ مي توان الگوي يک زندگي امام زماني را ترسيم نمود.

امام خميني رحمه الله
خانم فاطمه طباطبايي (عروس حضرت امام رحمه الله) مي گويد: خانم تعريف مي کردند که چون بچه هايشان شب ها خيلي گريه مي کردند و تا صبح بيدار مي ماندند، حضرت امام شب را تقسيم کرده بودند؛ دو ساعت، خودشان از بچه ها نگه داري مي کردند و خانم مي خوابيدند و دو ساعت خود مي خوابيدند و خانم، بچه ها را نگهداري مي کرد. امام، روزها بعد از تمام شدن درسشان نيز ساعتي را به بازي با بچه ها اختصاص مي دادند، تا کمک خانم در تربيت بچه ها باشند. [1]
***
خانم نعيمه اشراقي (نوه حضرت امام) مي گويد: در يکي از روزها که شستن ظروف به عهده من بود، احساس خستگي مي کردم. براي همين، از خواهر خود خواستم که به جاي من، آن مسؤليت را انجام دهد؛ اما او ابا کرد. نزديک ظهر، وقت نماز، حضرت امام براي تجديد وضو به آشپزخانه رفتند که به علت طولاني شدن غيبتشان نگران شدم و به جستجوي ايشان به آشپز خانه سر زدم. ناگاه متوجه شدم که امام تمام ظروف را شسته اند و فرمودند: سخن تو را شنيدم و احساس کردم نوبت من است که ظرف ها را بشويم. و من، خجالت زده و شرمگين، تنها توانستم تشکر کنم. [2]
***
خانم مرضيه حديده چي مي گويد: روزي بر حسب اتفاق، تعداد ميهمانان منزل امام زياد شده بود. پس از صرف غذا و جمع کردن ظروف، ديدم آقا به آشپزخانه آمدند. چون وقت وضو گرفتنشان نبود، پرسيدم: چرا به آشپزخانه آمده ايد؟ آقا فرمودند: چون امروز، ظروف زياد است، آمده ام کمکتان کنم. ايشان اين قدر رعايت حال و حقوق ديگران را مي کردند. [3]

آيت الله شهيد دستغيب رحمه الله
شهيد دستغيب صبح ها به پياده روي مي رفت و از نسيم صبحگاهي استفاده مي کرد. در راه بازگشت نان مي خريد و به خانه مي آمد. سپس چاي و صبحانه را آماده مي کرد و بچه ها را صدا مي زد تا با هم صبحانه بخورند.[4]
***
همسر شهيد دستغيب مي گويد: در امور زندگي به من اختيار تام داده بودند. هر کاري که انجام مي دادم هيچ ايرادي نمي گرفتند، چون مي دانستند که راه ما، راه خودشان و هدف ما يکي است.
با بچه ها خيلي مهربان بودند. در اوقات فراغت، در حياط با بچه ها قدم مي زدند و آن گونه که بچه ها و نوه ها دلشان مي خواست با آنها رفتار مي نمودند. ايشان در کارهاي خانه هم علاوه بر کارهاي شخصي خود به ما کمک مي کردند. به کرّات مي گفتند: من اجازه امر کردن را به خود نمي دهم.
***
فرزند شهيد مي گويد: ايشان در ايام مريضي مادران، از بچه ها نگهداري مي کردند. فراموش نمي کنم که حتي از نظافت بچه ها اِبائي نداشتند يا حتي خودشان خانه را جارو مي کردند. [5]

آيت الله شهيد بهشتي رحمه الله
حجت الاسلام مهدي اژه اي مي گويد: پنجشنبه ها که ساعت کار آقاي بهشتي، زودتر از روزهاي ديگر به پايان مي رسيد، به منزل مي آمدند و پس از لحظاتي به بيرون مي رفتند و خريد يک هفته منزل را انجام مي دادند.
وقتي گوشت مي خريدند، اصرار داشتند خودشان آن را قسمت قسمت کنند و هر چه خانم اصرار مي کرد که: شما خسته هستيد و کار داريد، بگذاريد ما اين کار را بکنيم ، مي گفتند: نه. من هم بايد در خانه کاري انجام بدهم، همه کارها را که نبايد شما بکنيد. من هم بايد در کارِ خانه سهمي داشته باشم. [6]
***
فرزند ايشان مي گويد: چون مادرم موفق نشده بود تحصيلات خود را تمام کند، پدرم[شهيد بهشتي] براي او وقت مي گذاشت و به او در يادگيري درس ها کمک مي کرد تا بتواند آماده شرکت در امتحانات باشد. [7]
آيت الله ميرزا جواد آقا تهراني رحمه الله
حجت الاسلام حاج محمد تهراني مي گويد: همسر آيت الله ميرزا جواد آقا تهراني، از سادات علويه بود. علاوه بر احترام زيادي که آقا براي ايشان قائل بودند، هر وقت که فرصت ياري پيدا مي کرد، در خانه، يار و کمک کار ايشان بودند؛ به طوري که چندين بار ديده شده بود که در آشپزخانه کار مي کردند يا منزل را جارو مي زدند.
**
اساساً ايشان به کسي زحمت نمي دادند. مخصوصاً در امور شخصي خويش تا آنجايي که مي توانستند و قدرت و توان داشتند، خودشان انجام مي دادند. حتي نسبت به همسرشان نيز رعايت احترام را مي کردند تا آنجا که از همسر خود نمي خواستند که مثلاً لباسهايشان را بشويند. بلکه اين همسرشان بود که با توجه به اخلاق مرحوم ميرزا جواد آقا تهراني، از ايشان مي خواستند که لباس هايشان را براي شستن در اختيار ايشان بگذارند و باز هم ايشان به سادگي حاضر نمي شدند، مگر وقتي که احساس مي کردند همسرشان با نيت و رضايت خاطر و بدون هيچگونه تکلف و زحمتي حاضر به انجام اين کار هستند.
**
چندين بار بدون اطلاع کسي، خودشان کنار حوض مي آمدند و با همان کهولت سن، مشغول شستن لباس هاي خويش مي شدند که به محض اطلاع، همسرشان مانع مي شدند. حتي گاهي مي ديدم که جارو به دست گرفته و حياط منزل را جارو مي زنند و اين در حالي بود که راه رفتن با عصا برايشان مشکل بود.[8]

_______________________
[1]. مهر و قهر، ص 25.
[2]. همان.
[3]. مهر و قهر، ص 43.
[4]. گلشن ابرار، ج 2، ص 878.
[5]. نسيم بهشت، ص 18، 19.
[6]. سيره شهيد بهشتي، ص 73.
[7]. سيره شهيد بهشتي، ص 100.
[8]. خاطراتي از آيينه اخلاق، ص 13.

پدید آورنده : محمود صادقی
نشریه امان