مرکز مجازی مهدویت
دوشنبه 31 اردیبهشت 1397

مهدي ياوران جوان (2)

دين شناسي و دين داري
جوان، هنگام گذر در مرحله يگانه پرستي، خود را نيازمند آگاهي هاي هر چه بيشتر دربارة دين مي بيند. از اين رو به دنبال شناخت مباني اعتقادي در بينش اسلامي گام مي نهد. او در اين مسير همواره به دنبال كشف رازهاي آفرينش است و براي پاسخ به نيازهاي فطري و دروني خود به دنبال اثبات هدفمند بودن نظام آفرينش و زندگي خويش است.
رفته رفته در اين دوره، جوان، حوزه دين شناسي را به دين داري نزديك و نزديكتر مي كند تا جايي كه دين داري او به طور كامل منطبق بر دين شناسي مي گردد و اين دو نه فقط در عرصة فكر و انديشه كه عرصه رفتار و كردار را نيز به طور كامل زير نفوذ خود قرار مي دهد به گونه اي كه رفتارهاي ديني او بر اساس فهمي آگاهانه از دين صورت مي گيرد.
روشن است كه كمال اين مرحله بدان است كه پس از تعميق بخشي به باورهاي اساسي، در برابر هرگونه شبهه و كژي، پاسخ هاي درخور و روشني در نهاد خود شكل داده باشد.
بي تريد در اين مرحله سرمشق از رهيافتگان، نقش بسيار ارزنده اي در رسيدن به مقصد دارد كه از جمله آنها هدايت و تقويت جوشش فكري و تكاپوي دروني جوان در كشف رازهاي آفرينش و قانونمند بودن هستي است. چنان كه روحية توكل و پديدآوردن باورهاي قلبي به حكمت پديده هاي آفرينش با مطالعه در آموزه هاي اسلام و منابع معتبر از ديگر راه هاي گذر سالم از اين مرحله به شمار مي آيد.

دين داري در آينة تاريخ
پيشوايان دين به هر مناسبتي يكتاپرستي و دين داري را بزرگ مي داشتند. به گونه اي كه كساني كه دقت بيشتر به پرستش خداوند داشتند در چشم ايشان محبوب تر بودند.
مسمع بن عبدالملك‏ ‏گويد: در سرزمين مِنا‏ نزد امام صادق عليه السلام مشغول خوردن انگور بوديم، فقيري آمد و از امام كمك خواست، امام خوشة انگوري به او داد، او نپذيرفت و گفت: اگر پول هست ‏بدهيد . امام فرمود: خدا برايت ‏برساند.
فقير رفت و برگشت، همان خوشة انگور را خواست. امام فرمود: خدا برايت‏ برساند. و چيزي به او نداد. فقير ديگري آمد، امام سه حبه انگور به او داد. او گرفت و گفت: سپاس خداي را كه پروردگار جهانيان است و مرا روزي عطا كرد .
امام هر دو دست را پر از انگور كرد و به او داد، فقير گرفت و گفت: سپاس خداي را كه پروردگار جهانيان است .
امام فرمود: بايست، و از غلام خود پرسيد: چقدر پول همراه داري؟ گويا بيست درهم داشت، آنها را نيز به فقير داد، فقير گفت: سپاس خداي را، خداوندا! اين نعمت از توست، تو يكتائي و شريكي براي تو نيست .
امام فرمود: بمان و پيراهني كه در بر داشت در آورد و به او داد و فرمود بپوش.
فقير پوشيد و گفت: سپاس خداي را كه به من لباس داد و مرا پوشانيد ، و به امام رو كرد و گفت: خدا به تو جزاي خير دهد .
مسمع‏ مي ‏گويد: به نظر مي ‏آمد كه اگر اين بار هم امام را دعا نمي ‏كرد و فقط به شكر و سپاس خدا مي ‏پرداخت امام باز به او چيزي مي ‏داد و همچنان ادامه پيدا مي ‏كرد.2
و اين است سنت رهيافتگان در دينداري و ارج نهادن به دينداران.

اين راه همچنان ادامه دارد ...
_____________________________
1. محمدبن يعقوب كليني، الكافي، ج4، ص49.

پدید آورنده: خدامراد سلیمیان
عضو هيئت علمي پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي
نشریه امان